Yedi Meşaleciler, Cumhuriyet Dönemi Türk edebiyatında edebi bir topluluk oluşturarak ortaya çıkan ilk grup olma özelliğini taşır. 1928 yılında, dönemin popüler ancak "sığ" bulunan memleketçi edebiyat anlayışına tepki olarak bir araya gelmişlerdir. Altı şair ve bir yazarın (Kenan Hulusi Koray) oluşturduğu bu topluluk, kendilerini bir kitap (Yedi Meşale) ve bir dergi (Meşale) etrafında tanımlamıştır.
 

Topluluk, şiirde sürekli aynı temaların (vatan, millet, köylü hayatı) işlenmesinden ve bu konuların duygusal, sanatsal derinlikten yoksun bir şekilde ele alınmasından rahatsızlık duyarak; şiiri daha Batılı, daha sanatsal ve modern bir çizgiye taşımayı hedeflemiştir.
 

Topluluğun Genel Özellikleri
 

• Canlılık, Samimiyet ve Daima Yenilik: Topluluğun temel sloganı budur. Onlara göre edebiyat, durağan bir yapı olamaz. Sanatçı, eserinde yapmacıklıktan uzak, samimi bir duyarlılık sergilemeli ve her zaman yeni anlatım yolları aramalıdır. Bu ilke, o güne kadar alışılagelmiş kalıplaşmış imgelerin dışına çıkma isteğinin bir göstergesidir.
   

• Memleketçi Edebiyat Anlayışına Tepki: Beş Hececiler olarak bilinen ve milli konuları duygusal bir dille işleyen gruba karşı sert eleştiriler yöneltmişlerdir. Memleket sevgisinin sadece "köy, çoban, bayrak" gibi temalarla sınırlı kalmaması gerektiğini, Anadolu'nun ve insanın daha sanatsal ve modern bir estetikle ele alınması gerektiğini savunmuşlardır.
   

• Sanat için Sanat Anlayışı: Yedi Meşaleciler, edebiyatın toplumsal bir fayda sağlama zorunluluğu olmadığını düşünürler. Onlar için asıl olan estetik zevktir. Şiiri bir düşünceyi yayma aracı olarak değil, ruhsal bir doyum sağlayan sanat eseri olarak görmüşlerdir. Bu yönleriyle Saf Şiir anlayışının Cumhuriyet dönemindeki ilk bilinçli temsilcileri olmuşlardır.
   

• Batı Edebiyatını (Özellikle Fransız Şiirini) Örnek Alma: Topluluk üyeleri, Türk şiirinin gelişimini Batı edebiyatını yakından takip etmekte görmüşlerdir. Özellikle Fransız sembolistlerinden ve parnasistlerinden etkilenmişlerdir. Şiirde biçim güzelliği, ölçü ve uyak gibi unsurları Fransız şiirindeki titizlikle uygulamaya çalışmışlardır.
   

• "Hece"nin Modernleşmesi Beş Hececiler'in aksine, hece ölçüsünü daha ustaca ve monotonluktan uzak bir şekilde kullanmayı hedeflemişlerdir. Heceyi sadece bir vezin olarak değil, şiirin musikisini destekleyen bir ritim aracı olarak görmüşler ve duraklarda değişiklikler yaparak tekdüzelikten kaçınmışlardır.
   

• Tematik Çeşitlilik ve Bireysellik: Şiirlerinde aşk, çocukluk özlemi, ölüm, eşya ve insan ilişkileri gibi bireysel konulara geniş yer vermişlerdir. Özellikle nesnelere bakış açılarında ressamca bir titizlik (Parnasizm etkisi) sergilemişler, dış dünyayı izlenimci bir yaklaşımla yansıtmışlardır.
   

• Kısa Ömürlü Bir Birlik: Topluluk, ortaya koyduğu iddialı beyannameye rağmen uzun süre bir arada kalamamıştır. Sadece sekiz sayı çıkan "Meşale" dergisinin kapanmasıyla topluluk dağılmış, üyeler bireysel sanat yaşamlarına devam etmişlerdir. Bu dağılmaya rağmen Ziya Osman Saba, topluluğun ilkelerine hayatı boyunca en sadık kalan isim olmuştur.
  
   

Topluluğun Dağılışı
 

Yedi Meşaleciler, büyük bir gürültüyle ve iddialı bir beyannameyle edebiyat dünyasına adım atmış olsalar da, bir "topluluk" olarak varlıkları oldukça kısa sürmüştür. 1928’de başlayan bu birliktelik, yaklaşık sekiz ay gibi kısa bir sürede çözülmeye başlamıştır. Topluluğun dağılmasına neden olan etkenler şunlardır:
 

• Meşale dergisinin kapanması: Topluluğu bir arada tutan ve fikirlerini kamuoyuna duyurdukları en önemli araç Meşale dergisiydi. Ancak dergi, mali imkansızlıklar ve beklenen ilgiyi görmemesi nedeniyle sadece 8 sayı yayımlanabildi. Derginin kapanması, üyelerin bir araya gelebileceği ve ortak bir söylem üretebileceği fiziksel zemini yok etti. 
   

• Harf devriminin etkisi: Topluluğun dağılmasında teknik ve tarihsel bir dönüm noktası olan 1 Kasım 1928 Harf Devrimi büyük rol oynamıştır. Yeni harflerin kabul edilmesiyle birlikte eski harflerle basılan dergi ve kitapların satışı durma noktasına gelmiş, yayıncılık dünyası büyük bir değişim sürecine girmiştir. Yedi Meşaleciler, bu geçiş döneminin yarattığı yayıncılık krizine dayanamamışlardır.
   

• "Daima yenilik" ilkesinin uygulanamaması: Topluluk, yola çıkarken Beş Hececiler’i "sığ ve tekdüze" olmakla suçlamış, kendilerinin ise "daima yenilik" yapacağını iddia etmiştir. Ancak zamanla, ortaya koydukları eserlerin eleştirdikleri şairlerden çok da farklı olmadığı görülmüştür. Teoride (beyannamede) kalan yenilikçilik, pratiğe (şiirlere) tam anlamıyla yansımayınca topluluk sanatsal olarak kendi içinde tıkanmıştır.
   

• Sanatçıların farklı alanlara kayması: Grup üyeleri, sanatsal kimliklerini farklı yönlerde geliştirmeye başlamışlardır. Bu durum ortak bir "saf şiir" paydasında buluşmayı zorlaştırmıştır. Kenan Hulusi Koray tamamen hikayeye yönelmiştir. Sabri Esat Siyavuşgil psikoloji ve çeviri çalışmalarına ağırlık vermiştir. Yaşar Nabi Nayır yazarlıktan ziyade yayıncılığa (Varlık Yayınları) odaklanmıştır. Cevdet Kudret ve Vasfi Mahir edebiyat incelemeleri ve ders kitaplarına yönelmişlerdir.
   

• Liderlik ve ortak hedef eksikliği: Yedi Meşaleciler, Fecr-i Ati veya Servet-i Fünun gibi çok sıkı bağlarla örülmüş bir topluluk değildi. Aralarında güçlü bir lider figürü bulunmaması ve üyelerin gençlik heyecanıyla bir araya gelmiş olması, dış baskılar (eleştiriler ve ekonomik zorluklar) karşısında grubun hızlıca dağılmasına neden olmuştur.
   

Topluluğun Dağılması Sonrası Yaşananlar
 

Topluluk dağılsa da üyeleri Türk edebiyatına bireysel olarak hizmet etmeye devam etmiştir. Dağılışın ardından ortaya çıkan tabloyu şu şekilde özetleyebiliriz: 

Ziya Osman Saba: Grubun "saf şiir" ilkelerine ve şiir sanatına ömrünün sonuna kadar sadık kalan tek isim olmuştur.
Varlık Dergisi: Yaşar Nabi Nayır tarafından kurulan bu dergi, Yedi Meşale ruhunu bir "ekol" olarak değilse de bir "kültür odağı" olarak yıllarca yaşatmıştır.
Eleştirel Miras: Dağılmalarına rağmen, Cumhuriyet döneminde bir "beyanname" ile ortaya çıkma geleneğini başlatmışlar ve kendilerinden sonra gelen (örneğin Garipçiler) topluluklara zemin hazırlamışlardır.